Nogmaals Sisley

Nogmaals Sisley. Mijn eerste poging om te copieren. Tot nu toe heb ik op bestaande formaten gewerkt i.p.v. de exacte maat van het werk. Dat scheelt over het algemeen niet zo erg veel, maar je moet dan een paar centimeter smokkelen. Dit is een F10, het andere werk zijn F20 en P20. Waarschijnlijk spanden ze hun werk zelf op of lieten ze het opnieuw opspannen en inlijsten.
Impressionisten vernissen niet. Dat geeft mij in ieder geval ook de kans om in Parijs in Musée l'Orangerie te kijken hoe erg ik me vergist heb en ik kan het dan misschien nog wat aanpassen.

Renoir

Meisjes aan een piano. Dit schilderij vond ik in een Italiaans boek dat ik in de kringloop kocht. Ik controleer altijd op internet of de afbeelding in kleur erg afwijkt van andere afbeeldingen. Tot mijn verbazing zag ik dat er een vrijwel identiek schilderij van Renoir bestaat. Het rechtse meisje leunt dan niet op de piano. Ik had de opzet toen al klaar en ben toen toch maar verder gegaan met dit schilderij dat in privé bezit is. Renoir is de man van het detail. Overal is wel weer iets bijzonders gaande: een beeld, sofa, schilderij, gordijn (met kwastjes die je pas ziet als je er honderd keer naar gekeken hebt) krullen in de piano, stipjes en bloemetjes op de jurken, kortom, er komt geen eind aan. De wereld gewoon zo voorstellen als je het graag wilt hebben: mooie, lieve, onschuldige, een tikje sensuele meisjes die in een gouden wereld muziek maken. Wat wil de kijker nog meer.

Fantin Latour

Met dit schilderij ben ik nog bezig. Fantin Latour bewonder ik altijd voor zijn prachtige bloemenschilderijen. Helaas moet ik copieren uit boeken. Je kan dan niet precies zien welke details er zijn. Ik had een iets duurder doek gekocht, maar tot mijn schrik merkte ik dat het toch niet klopte. Doeken van impressionisten zijn uiteraard niet van katoen en met naturel linnen is het makkelijker om de structuur van het doek mee te laten spreken en dunner te werken. Wat ik van Fantin Latour leer is de prachtige overgang van een licht naar een donker vlak. Als ik dit schilderij en dat van Renoir klaar heb dan wordt linnen besteld. Misschien dat ik me weer aan een Sisley waag. Hij heeft een paar schilderijen gemaakt die het doek heel erg mee laten spreken, bijna schetsen. De ellende is dan natuurlijk dat je het in één klap goed moet neerzetten.

Copieren

Sisley, winter in Louveciennes

Een hele tijd niets aan mijn blog gedaan. Een onderbreking in November, verjaardag vieren in Nederland, hakt er op in. Ik ben meteen uit mijn concentratie. Toch werk ik weer flink door. Heb een aantal impressionisten gecopieerd. Sisley, twee maal, ben bezig met Fantin Latour en met Renoir. Ik leer hierdoor heel goed het verchil kennen tussen de schilders. Sisley is technisch consequent. Hij gebruikt alle regels voor het suggereren van diepte. De kleuren, b.v. voor zijn herfstschilderij, zijn zo stralend. De luchten zijn prachtig geschilderd. Vier, vijf kleuren die samen een impressie geven van een bepaalde sfeer in de lucht. Ik zal nooit meer een strakke blauwe lucht schilderen.

Renoir's huis

Vandaag Musée Renoir bezocht. Een prachtig gelegen huis in Cagnes sur Mer met een grote tuin met vooral stokoude olijfbomen. Het is toch een bijzonder gevoel als je in zijn atelier staat: een grote vierkante kamer waarin tegen de wand een getimmerde stellage staat om doeken in op te bergen. Tegen de verste muur een bed waarop het model kon liggen met een getimmerde achtergrond, een soort alkoof. Zijn rolstoel staat er, de schildersezel en een doos met kleine tubes olieverf op een laag tafeltje. Als je de trap afloopt houd je de leuning vast die hij ook dag in dag uit heeft vastgehad.Hij moet wel ontzettende pijn hebben geleden: je ziet op foto's dat zijn handen heel erg krom staan van de reuma en dat hij bijna geen penseel meer kan vasthouden.

Het uitzicht is niet te versmaden: enerzijds op zee en anderzijds op kasteel Grimaldi.
Veel werk hangt er niet, maar je kan wel goed zien hoe hij het landschap interpreteerde als impressionist. Er staan op die plekken reproducties.

Wind mee

Hier de twee schilderijtjes Wind mee, tegen. Bij het bewerken in Picasa maakte ik ze donkerder.
Eigenlijk vind ik ze nu spannender: dus maar weer aan de slag.

Wind mee, wind tegen, enz

Wind mee, wind tegen enz: kleine 20/30x30 schilderijen waarmee ik vorig jaar was begonnen maar nooit afmaakte. Ik had ze al in olieverf opgezet en moest daar dus weer mee aan de slag. Omdat ik nog steeds met terpentijnolie werk was dat thuis eigenlijk niet goed mogelijk. Hier heb ik een atelier met grote openslaande ramen en heb mijn moed bijelkaar geschraapt. Dit ben ik als jonge ik en als vermoeide hond, wandelend langs de Noordzee kust. Beide zijn er nog.

De tuin van Mary Mc Clew in La Napoule

Mary Mc Clew heeft samen met haar man Henry, kunstschilder en beeldhouwer, een ruïne en een stuk grond aan zee omgetoverd in een fantasie wereld: oriëntaals, keltisch. Ik heb dit deel van de tuin geschilderd omdat het zo geheimzinnig is. Een besloten plek met een kleine fontein. In het water weerspiegelt het licht. Ik ben met acryl begonnen en heb daarna met olieverf gewerkt. Het aardige is dat je beter begrijpt welke keuzes Mary maakte bij het ontwerp. Als bestrating gebruikte ze een donkere oud roze steensoort. Dat contrasteert natuurlijk prachtig bij het groen. De buxus in de potten zorgen voor structuur, vier, op iedere hoek om de cirkel van het water één. Van daar uit geheimzinnige paadjes en trappetjes.
Voor de bogen staat in werkelijkheid een gietijzeren hek om te voorkomen dat bezoekers naar beneden springen.
Ik zou nog wel wat expressiever willen schilderen. Dacht aan Helena Schjerfbeck die dat introverte zo mooi combineert met een heldere, krachtige beeld en kleurkeuze.

Henry and Mary McClew Garden

Lange tijd niet veel gedaan. De week in Nederland was hectisch en ik moest weer wennen aan de hitte. Het is nu volop zomer (vakantie). Voor het eerst kon ik twee keer bijna geen parkeerplaats vinden. Ik heb dus bijna een kwartier in de hitte, 32 graden, langs de schaduwloze kustweg gelopen.
Vandaag een bezoek aan de Henry en Mary Mc Clew tuin met expositie in La Napoule, zo'n 15 km van Cannes, aan de kust. Ik was er al eens geweest en was met een groot schilderij begonnen, maar op een gegeven moment stagneerde dat. Hoe was het ook al weer. Vanmiddag dus opnieuw een tekening gemaakt met een pen. Doet niet wat ik wil. Maar het werd toch wel aardig. Ik heb daar wel de meest bijzondere ontmoeting gehad. Een man met vrouw en kind komt bij me staan. In no-time zit hij gehurkt naast me en kijkt me recht aan en zegt (alles in het Frans): "Al het werk dat je tot nu toe gedaan hebt is uit je geheugen weg. Dat was een sur vie, dat was survivre. Dit komt rechtstreeks uit je hart. Dit is natuurlijk. Het is altijd bij je geweest en je hebt het in je hart bewaard. Dit is je echte leven. Ik zat hem aan te kijken alsof God een engel op me afgestuurd had die naast me knielde en me bevestigde in waar ik op dit moment mee bezig ben. Ik dacht, wacht even, u bent een Fransman en dit zijn echt Van Ede teksten. Ik ben toch niet door de hitte bevangen. Maar hij was echt van deze wereld, stond op en liep met zijn vrouw en dochtertje weg. De discussie over monoprint binnen de IAC inspireert me overigens om dat weer eens te doen. Vroeger maakte ik monoprints van tuinen.
Wel simpel: glasplaat, acryl, goed papier vochtig gemaakt en gewoon met een stuk karton op het papier goed aandrukken. Perspex plaat of metaal is natuurlijk minder kwetsbaar en kan onder de pers. Maar in principe gaat het om de meest eenvoudige druktechniek en is het natuurlijk leuk om te experimenteren met materialen.

Kees van Dongen

Vorige week bezocht ik de retrospectief van Kees van Dongen in Monaco. Een leven trekt aan je voorbij. De eerste schilderijtjes uit Rotterdam en dan tot slot hij, bijna 70 vermoed ik, wonend in Monaco na een turbulent leven, naakt. Rubens maar dan voor mannen en zonder gêne of mooier maken dan het is. Kleur! Prachtig. En dan het verfgebruik voor b.v. de jurken. Voorlopig mijn favoriet.

Thuisgekomen vond ik dat ik ook maar eens meer kleur moest gebruiken. Uitgesprokener moest werken. Ben eerst zelf maar weer model gaan zitten.

De foto is te licht. Wel verrassend als je gewend bent wat inghehouden te werken.

Raku

Raku: al een tijd geen bericht, maar dat betekent niet dat ik stilzit. Vandaag zijn mijn werkstukken geglazuurd en in de oven gedaan. Ik ruik nu als een open haard in de winter.
De eerste foto laat het werkstuk "Dag en nacht"zien. Er hoorde een aarde in de ronding te liggen, maar ik had vergeten om er een gat in te maken. De aarde lag dus in stukken.
De kleur buiten is bleu canard en binnen bleu mat. De eerste craquelleerd heel mooi.

Het tweede werkstuk heet Bois de Bambu. Er zit een beetje lood in het glazuur en dat geeft een mooi effect.

14 Juillet: na de Marseillaise gezongen te hebben (iedereen, zo'n 40.000 mensen op het strand) stond op en zong mee: allons enfants de la patrie. Daarna vuurwerk op muziek. Deze keer door Zwitserland gemaakt.
Het is toch net Paul Klee!

Zelfportret met Domino

Eindelijk is dit ook af. Geschilderd op schilderskarton met acryl. Op de achtergrond het uitzicht vanuit mijn appartement.

Association des Beaux Arts

Op zoek naar mogelijkheden om te etsen kwam ik bij de Association des Beaux Arts uit. De ass. is gevestigd in le Suquet, het oude gedeelte van Cannes aan de haven, met gebouwen uit de 12e eeuw. Le Suquet is eigenlijk een bergje met bovenop een kerk en een fort. Als je daar lopend naar toe wilt kom je in een wirwar van straten terecht en voordat je het weet verdwaal je en loop je trap op trap af. Eindelijk had ik het gevonden. Een grote hof voor een oude villa met aan de zijkant een apart gebouwtje en een uitgang naar een straat hoger. Bij de ingang plastieken (zie foto).

Jammer genoeg starten de cursussen pas weer in oktober: er wordt overigens niet geëtst, maar wel geschilderd, gebeeldhouwd en er is een keramiek werkplaats.

Ik kon om eens kennis te maken meedoen met een workshop raku van twee ochtenden. Om half negen is de werkplaats open en dan wordt er gewerkt van negen uur tot twaalf uur, half één. Je kan in de tuin je lunch opeten en in het keukentje je salade klaarmaken.

Het was een fantastische workshop. Marthe heeft o.a. haar opleiding in Vallauris gedaan, het stadje waar Picasso's keramiek avontuur plaatsvond en heeft heel veel stages bij keramisten gelopen. Ze is nog geen 1.60 maar staat haar mannetje (zie foto's).

De andere vrouwen zijn allemaal van het type IAC Den Haag en doen erg hun best om met me te praten. Dat is verrassend omdat Fransen over het algemeen weinig op hebben met gestuntel. Zij staan zonder met hun ogen te knipperen met een soort gasmasker op, vuurvaste handschoenen, maar wel op slippers te helpen als de objecten uit de oven komen.

Ik maakte 2 objecten: dag en nacht en bamboe. Die kan ik nog niet laten zien omdat ze pas de 22e in de oven gaan en geglazuurd worden.

Zelfportret: acryl leed

Gisteren ben ik aan een zelfportret begonnen. Op de achtergond een stukje van mijn uitzicht. Op schoot de Dominoo. Het is op schilderskarton. Het landschap stond er al globaal. Om er echt een laag op te krijgen moet je ik weet niet hoeveel keer er overheen en dan nog zie je de structuur van het doek. Schraal. Ik ga nu maar aan de verdikker.

Dominoo

Het is zondag, drukke dag op het strand, dus blijf ik lekker thuis. Dominoo is vandaag mijn slachtoffer en zit model. Nu maakt hem dat niets uit want er wordt de meeste tijd geslapen en geslapen

Schetsen op het strand

Van onder een paraplu kan ik rustig schetsen in mijn schetsboek op ansichtkaart formaat. Op het strand veel Rubens achtige dames. De verkortingen en de soms ingewikkelde poses zijn verrassend. Af en toe pakt een beeld zo ongeloofwaardig uit dat ik het zelf niet geloof. Benen die bijna uit de nek dreigen te komen b.v. Zo tekende ik vandaag deze mevrouw ook liggend op haar rug. Een geweldige tekening maar dramatisch niet esthetisch.

L'Esterel

Vandaag vroeg op pad om een wandeling te maken in de l'Esterel. Om half elf is het al bloedheet dus dat wordt een vroege lunch met cider. Daarna een uurtje een schets gemaakt van kurkeiken. Werd ernstig afgeleid door een vlinder en een tor die iedere keer voor mijn neus hulpeloos op zijn rug ging liggen. Hier alvast de vlinder.

De kurkeiken zijn prachtig: grillig, geleefd. Hier mijn schets

De volgende keer misschien een slag groter en met meer pathos.

Vasalis

Cannes In een woestijn van zon, dicht langs de zee staan de platanen in een brede allee: dorstige herten, plotseling betoverd en in hun ren naar 't water star gebleven, het groene lichaam wit gevlekt, hoornen geloverd, het wit gewei breed opgeheven. Langslopend, te gezond, te naakt en door een lichte wijn in een soort droom bewegend, besef ik plotseling de enig werkelijke zonde: dat ik door het verwonderlijkste nauw geraakt, zonder besef door het bestaan gezegend en door de schadelijkste dingen nauw geschonden, ver van de werkelijkheid ben weggeraakt. M. Vasalis, uit: de Vogel Phoenix, Van Oorschot, Amsterdam 1961

Ephrussi

In villa Ephrussi, het droompaleisje van Baronesse de Rothschild, wordt jaarlijks een schilderwedstrijd georganiseerd in de tuin. Prijs is geloof ik een boek en champagne. Hier wat foto's.

Belangstelling om ook eens in de tuin te schilderen? In oktober organiseer ik een midweek schilderen in tuinen aan de Côte.

Dit is bijvoorbeeld de exotische tuin, maar er is ook een Spaanse en een Stenen tuin en een liefdeskapel. En natuurlijk de klassieke vijfer met spuitende fontein op de maat van zachte muziek.

De villa is ook van binnen de moeite waard. Veel zacht rose Louis Seize, een snoep-paleisje.

Erik Hagen's inspiratie

IAC Den Haag

Op de avond waarop nieuwe leden met elkaar kennismaakten bij de International Art Club in Den Haag ontmoette ik Erik Hagen. Enthousiast vertelde hij de keuze die hij had gemaakt: ik wil geen ICT-er meer zijn, maar beeldend kunstenaar worden! We spraken over de tijd die het kost om los te breken uit je brave manier van werken. Tijdens het schilderen bleek dat bij hem wel mee te vallen. Hij is veel drastischer dan ik ben. Kijk naar de kat die hij maakte die avond: links bovenaan. Een soort spiderman.

Erik werkt met een blog om zichzelf te dwingen zijn werk te laten zien. Hij stuurde me een doe het zelf link en dit is het eerste resultaat.

IAC-Cannes

Zodra ik in Cannes arriveer wordt er getekend en geschilderd. Mijn ezel is een schraag met twee lange latten en een gelijmd verbindingsstuk en lat om het doek op te zetten. Minimale inspanning en het werkt heel goed. Inmiddels heb ik vier schilderijen geschilderd: twee van boten, twee van huizen in Mouans Sartoux, een dorp dat ongeveer 6 km hier vandaan ligt. Nog steeds braaf. Ik weet het. Daarom schilder ik op schilderkarton en niet op doek. Neemt weinig plaats in.