Wind mee

Hier de twee schilderijtjes Wind mee, tegen. Bij het bewerken in Picasa maakte ik ze donkerder.
Eigenlijk vind ik ze nu spannender: dus maar weer aan de slag.

Wind mee, wind tegen, enz

Wind mee, wind tegen enz: kleine 20/30x30 schilderijen waarmee ik vorig jaar was begonnen maar nooit afmaakte. Ik had ze al in olieverf opgezet en moest daar dus weer mee aan de slag. Omdat ik nog steeds met terpentijnolie werk was dat thuis eigenlijk niet goed mogelijk. Hier heb ik een atelier met grote openslaande ramen en heb mijn moed bijelkaar geschraapt. Dit ben ik als jonge ik en als vermoeide hond, wandelend langs de Noordzee kust. Beide zijn er nog.

De tuin van Mary Mc Clew in La Napoule

Mary Mc Clew heeft samen met haar man Henry, kunstschilder en beeldhouwer, een ruïne en een stuk grond aan zee omgetoverd in een fantasie wereld: oriëntaals, keltisch. Ik heb dit deel van de tuin geschilderd omdat het zo geheimzinnig is. Een besloten plek met een kleine fontein. In het water weerspiegelt het licht. Ik ben met acryl begonnen en heb daarna met olieverf gewerkt. Het aardige is dat je beter begrijpt welke keuzes Mary maakte bij het ontwerp. Als bestrating gebruikte ze een donkere oud roze steensoort. Dat contrasteert natuurlijk prachtig bij het groen. De buxus in de potten zorgen voor structuur, vier, op iedere hoek om de cirkel van het water één. Van daar uit geheimzinnige paadjes en trappetjes.
Voor de bogen staat in werkelijkheid een gietijzeren hek om te voorkomen dat bezoekers naar beneden springen.
Ik zou nog wel wat expressiever willen schilderen. Dacht aan Helena Schjerfbeck die dat introverte zo mooi combineert met een heldere, krachtige beeld en kleurkeuze.

Henry and Mary McClew Garden

Lange tijd niet veel gedaan. De week in Nederland was hectisch en ik moest weer wennen aan de hitte. Het is nu volop zomer (vakantie). Voor het eerst kon ik twee keer bijna geen parkeerplaats vinden. Ik heb dus bijna een kwartier in de hitte, 32 graden, langs de schaduwloze kustweg gelopen.
Vandaag een bezoek aan de Henry en Mary Mc Clew tuin met expositie in La Napoule, zo'n 15 km van Cannes, aan de kust. Ik was er al eens geweest en was met een groot schilderij begonnen, maar op een gegeven moment stagneerde dat. Hoe was het ook al weer. Vanmiddag dus opnieuw een tekening gemaakt met een pen. Doet niet wat ik wil. Maar het werd toch wel aardig. Ik heb daar wel de meest bijzondere ontmoeting gehad. Een man met vrouw en kind komt bij me staan. In no-time zit hij gehurkt naast me en kijkt me recht aan en zegt (alles in het Frans): "Al het werk dat je tot nu toe gedaan hebt is uit je geheugen weg. Dat was een sur vie, dat was survivre. Dit komt rechtstreeks uit je hart. Dit is natuurlijk. Het is altijd bij je geweest en je hebt het in je hart bewaard. Dit is je echte leven. Ik zat hem aan te kijken alsof God een engel op me afgestuurd had die naast me knielde en me bevestigde in waar ik op dit moment mee bezig ben. Ik dacht, wacht even, u bent een Fransman en dit zijn echt Van Ede teksten. Ik ben toch niet door de hitte bevangen. Maar hij was echt van deze wereld, stond op en liep met zijn vrouw en dochtertje weg. De discussie over monoprint binnen de IAC inspireert me overigens om dat weer eens te doen. Vroeger maakte ik monoprints van tuinen.
Wel simpel: glasplaat, acryl, goed papier vochtig gemaakt en gewoon met een stuk karton op het papier goed aandrukken. Perspex plaat of metaal is natuurlijk minder kwetsbaar en kan onder de pers. Maar in principe gaat het om de meest eenvoudige druktechniek en is het natuurlijk leuk om te experimenteren met materialen.