Kees van Dongen

Vorige week bezocht ik de retrospectief van Kees van Dongen in Monaco. Een leven trekt aan je voorbij. De eerste schilderijtjes uit Rotterdam en dan tot slot hij, bijna 70 vermoed ik, wonend in Monaco na een turbulent leven, naakt. Rubens maar dan voor mannen en zonder gêne of mooier maken dan het is. Kleur! Prachtig. En dan het verfgebruik voor b.v. de jurken. Voorlopig mijn favoriet.

Thuisgekomen vond ik dat ik ook maar eens meer kleur moest gebruiken. Uitgesprokener moest werken. Ben eerst zelf maar weer model gaan zitten.

De foto is te licht. Wel verrassend als je gewend bent wat inghehouden te werken.

Raku

Raku: al een tijd geen bericht, maar dat betekent niet dat ik stilzit. Vandaag zijn mijn werkstukken geglazuurd en in de oven gedaan. Ik ruik nu als een open haard in de winter.
De eerste foto laat het werkstuk "Dag en nacht"zien. Er hoorde een aarde in de ronding te liggen, maar ik had vergeten om er een gat in te maken. De aarde lag dus in stukken.
De kleur buiten is bleu canard en binnen bleu mat. De eerste craquelleerd heel mooi.

Het tweede werkstuk heet Bois de Bambu. Er zit een beetje lood in het glazuur en dat geeft een mooi effect.

14 Juillet: na de Marseillaise gezongen te hebben (iedereen, zo'n 40.000 mensen op het strand) stond op en zong mee: allons enfants de la patrie. Daarna vuurwerk op muziek. Deze keer door Zwitserland gemaakt.
Het is toch net Paul Klee!

Zelfportret met Domino

Eindelijk is dit ook af. Geschilderd op schilderskarton met acryl. Op de achtergrond het uitzicht vanuit mijn appartement.

Association des Beaux Arts

Op zoek naar mogelijkheden om te etsen kwam ik bij de Association des Beaux Arts uit. De ass. is gevestigd in le Suquet, het oude gedeelte van Cannes aan de haven, met gebouwen uit de 12e eeuw. Le Suquet is eigenlijk een bergje met bovenop een kerk en een fort. Als je daar lopend naar toe wilt kom je in een wirwar van straten terecht en voordat je het weet verdwaal je en loop je trap op trap af. Eindelijk had ik het gevonden. Een grote hof voor een oude villa met aan de zijkant een apart gebouwtje en een uitgang naar een straat hoger. Bij de ingang plastieken (zie foto).

Jammer genoeg starten de cursussen pas weer in oktober: er wordt overigens niet geëtst, maar wel geschilderd, gebeeldhouwd en er is een keramiek werkplaats.

Ik kon om eens kennis te maken meedoen met een workshop raku van twee ochtenden. Om half negen is de werkplaats open en dan wordt er gewerkt van negen uur tot twaalf uur, half één. Je kan in de tuin je lunch opeten en in het keukentje je salade klaarmaken.

Het was een fantastische workshop. Marthe heeft o.a. haar opleiding in Vallauris gedaan, het stadje waar Picasso's keramiek avontuur plaatsvond en heeft heel veel stages bij keramisten gelopen. Ze is nog geen 1.60 maar staat haar mannetje (zie foto's).

De andere vrouwen zijn allemaal van het type IAC Den Haag en doen erg hun best om met me te praten. Dat is verrassend omdat Fransen over het algemeen weinig op hebben met gestuntel. Zij staan zonder met hun ogen te knipperen met een soort gasmasker op, vuurvaste handschoenen, maar wel op slippers te helpen als de objecten uit de oven komen.

Ik maakte 2 objecten: dag en nacht en bamboe. Die kan ik nog niet laten zien omdat ze pas de 22e in de oven gaan en geglazuurd worden.

Zelfportret: acryl leed

Gisteren ben ik aan een zelfportret begonnen. Op de achtergond een stukje van mijn uitzicht. Op schoot de Dominoo. Het is op schilderskarton. Het landschap stond er al globaal. Om er echt een laag op te krijgen moet je ik weet niet hoeveel keer er overheen en dan nog zie je de structuur van het doek. Schraal. Ik ga nu maar aan de verdikker.

Dominoo

Het is zondag, drukke dag op het strand, dus blijf ik lekker thuis. Dominoo is vandaag mijn slachtoffer en zit model. Nu maakt hem dat niets uit want er wordt de meeste tijd geslapen en geslapen

Schetsen op het strand

Van onder een paraplu kan ik rustig schetsen in mijn schetsboek op ansichtkaart formaat. Op het strand veel Rubens achtige dames. De verkortingen en de soms ingewikkelde poses zijn verrassend. Af en toe pakt een beeld zo ongeloofwaardig uit dat ik het zelf niet geloof. Benen die bijna uit de nek dreigen te komen b.v. Zo tekende ik vandaag deze mevrouw ook liggend op haar rug. Een geweldige tekening maar dramatisch niet esthetisch.